Veda

Zafer Erdem

Hiç düşündünüz mü acaba? Hayattaki en değerli varlığınızı bir gün kaybettiğinizi… Elbette bir çoğumuz bunu yaşamıştır… Kimilerimiz annesini, kimilerimiz babasını… Keşke şimdi yanımda olsaydı, keşke yaşıyor olsaydı da şu an yanı başımızda olsaydı diye söylenip durmuşuzdur.

Lütfen anne ve babalarınızın kıymetini hayattayken iyi bilin. Çünkü kaybedince kolunuz kanadınız kırılıyor, boşlukta kalıyorsunuz ve hayata tutunmaya çalışıyorsunuz onlarsız. Tıpkı benim yaşadığım gibi. Bizler de annemizi yakın zamanda kaybettik maalesef… Bu acıyı yüreğimizde hissettik. 20 yıl önce babamızı kaybettiğimiz gibi…
Valide Sultanımızdı bizim, baş tacımız idi… Herkesi kucaklayan, kol kanat geren, çevresince sevilen, pamuk teyze olarak bilinen, anaç bir kişiliğe sahipti. Her zaman sığındığımız limanımızdı bizim. Hepimizin olduğu gibi.
Sevginizi, zamanınızı sakın ertelemeyin, alın elinize telefonunuzu arayın onu… Sesini duyun, “Anne nasılsın”, “var mı bir ihtiyacın” diye sorun lütfen… İhtiyacı olmasa da sizin onu aramanız, sesinizi duyması ona güç verecektir eminim… Sımsıkı sarılın, kokusunu içinize çekin, doya doya öpün o güzel yanaklarından. Çünkü, karşılık beklemeden sevebilen tek insandır annelerimiz. Çok geç olmadan… Biliyorsunuz; yarının hiç birimiz için garantisi yok. Bu davranışı, tüm sevdiklerimiz için yapmalıyız.
Hep sorardım kendi kendime ne zaman düzlüğe çıkacağız diye… Bu sıkıntılar ne zaman son bulacak diye düşünür dururduk. Hep rol yaptık birbirimize. Suratlarımız asık olurdu bazen… Ancak, hep olumlu olmaya çalışırdık birbirimize karşı… Uzun soluklu bir maratondu mücadelemiz, hastalığı boyunca… Hep, umut doluydu yüreğimiz. Bir türlü kabullenemiyorduk gerçekle bir gün yüzleşeceğimizin…
2013 yılında sanat, basın, iş dünyasından sevilen ve sayılan birçok insanımızı kaybettik. Bu yıl içerisinde, annemizi de kaybetmiş olmanın derin üzüntüsünü ailecek yaşamış olduk. Hepsine Allahtan rahmet diliyoruz.

Ataol Behramoğlu, “Annem Yok Artık” adlı şiirinde duygularını ne güzel aktarmış.

Annem yok artık
Annem yok artık. Beni düşünen kalbi yok. Bitti.
Umutsuz olmak istemiyorum.
Umutsuzluğun bir çıkar yol olmadığını biliyorum.
Annem yok artık, yeryüzü çok gördü onu,
Kalabalığın arasında kuş gibi çırpınan varlığını,
Çok gördü.
Dalgın yüreğini çok gördü.
Bizim için çarpan, kaygılarla dolu yüreğini.
Annem yok artık. Bu kesin. Gelinecek bir yere gitmedi.
İşte geldim çocuklar demeyecek,
Nasılsın yavrum demeyecek,
Sobanın yanında oturup uzatmayacak yorgun ayaklarını,
Sabah kahvaltılarının masası olmayacak artık,
Yine gel demeyecek,
Çıkarken ben kapıdan, çıkıp karanlığa karışırken,
Yeni bir dönemi başladı ömrümün,
Annemin olmadığı dönemi,
Onu yüreğimin üstüne nasıl bastırmak,
İstediğimi bilemeyecek artık.
Gençlik dönemleri birşey anlatmıyor bana,
Aklımda hep son dönemlerinin annemi,
Hayatım sürüp gidecek, annem olmadan,
Çocuklarım olduğunda onlara annemi anlatabileceğim,
Sadece.
Fotoğraflarına bakacaklar,
Ufarak,biraz mahsunca bir kadın,
Küçücük tozlu pabuçlarıyla merdivenleri tırmanıp,
Kapımı açıp girmeyecek.
Yüreği dopdolu, trafikten insanlardan şaşkın,
Kocasına sığınan biraz bütün fotoğraflarında,
Hayatım rüzgar gibi akıp geçiyor,
Uğultulu bir rüzgar gibi akıp geçiyor hayatım.

Bir Cevap Yazın