DİKİNE BÜYÜYEN KARŞIYAKA

Alaybey’deki evimizden 1969 yılında, çarşıya paralel 1710 (Eshot sokağı diye anılır, Rayegan Sokağı), 1690 (Eski Adliye veya Elektrikli fırın sokağı, Arabacılar sokağı), 1713 (Şimdiki Tiyatro sokağı, Şayeste sokağı) sokaklarını kesen 1712 (Fethiye Sokağı) sokaktaki evimize taşındık. Bir yıl sonra ilkokula başladım. Tam sokakta oyun yılları. 1712 sokak da bu gün hala birkaç tane iki katlı ev kalmıştır. 1969’da köşede Yeşil apartmanı, bizim Ulutaş apartmanı, bizden bir yıl sonra yapılan Paydar apartmanı dışında tek yada iki katlı evler vardı. Bizim apartman ile 1690 sokağa cepheli apartman arasındaki arsa, mahalledeki çocukların oyun alanıydı. Bir ara arsa sahibi duvar çektirse de, o duvarı aşıp oyun oynamamızı engelleyemedi. 1978’e kadar o arsada çok oyunlar oynadık. Maçlar, savaşlar, meşe, tüf tüf (boru içerisinden palmiyenin küçük tohumlarını koyup birbirimize atma). O arsa sanki kendimize ait güvenli bir mekândı, hayal dünyamızdaki her şey o arsada vardı. Sokaklar da bu güne göre çok güvenliydi. Bu gün ki gibi trafiğe kapalı değildi, taştan kalede futbol oynarken bile tek tük araba geçerken taşları ortalayıp geçmelerini isterdik. Zira o sokakta park etmiş 2-3 araba olurdu, biz de bu alanı kullanmazdık. Bir sorunumuz vardı sabahları oynayamazdık. Zira sokağımızda Tekel deposu vardı. Bayraklı, Karşıyaka ve Çiğlinin bütün bakkalları gelip buradan sigara, rakı, votka ve benzeri Tekel ürünlerini alırlardı.
Cem Karagözlü

Bir Cevap Yazın